Microsoft tłumaczy najstarszą irytację Windowsa: dlaczego Menedżer zadań zawiesza się dokładnie wtedy, gdy jest potrzebny

Coś wariuje, wentylator przyspiesza, a ty sięgasz po Menedżera zadań. Otwiera pusty szary prostokąt i tak zostaje. Raymond Chen, który od dobrych dwudziestu lat pisze dla Microsoftu The Old New Thing, zmierzył się z pytaniem, które ludzie wykrzykują w ekran równie długo: dlaczego po prostu nie uruchomić paska zadań i Menedżera zadań z wysokim priorytetem, żeby to się nie zdarzało?

Bo priorytet decyduje o tym, kto dostanie procesor jako następny, a nie kto może ominąć kolejkę w całości. Analogia Chena: przepustka do kasy priorytetowej stawia cię na początku, ale jeśli osoba przy taśmie ma wózek pełen zakupów, i tak czekasz. Jego dosadniejsza wersja brzmi tak, że jeśli nie zadbałeś o to bardzo starannie, prędzej czy później trafisz na współdzielony zasób, na który będziesz musiał poczekać. Menedżer zadań musi narysować okno, a rysowanie oznacza rywalizację z każdym innym wątkiem interfejsu na maszynie, której już zabrakło miejsca.

Windows i tak faworyzuje program, na który patrzysz. Użyteczny ruch polega więc na tym, by w ogóle przenieść Menedżera zadań na pierwszy plan: Ctrl+Alt+Del prowadzi na bezpieczny ekran, który idzie osobną drogą i często odpowiada, gdy pulpit już nie reaguje. Jeszcze lepiej włącz opcję Zakończ zadanie w Ustawieniach, System, Zaawansowane. Wstawia ona Zakończ zadanie wprost do menu prawego przycisku na pasku zadań, dzięki czemu ubijesz zawieszoną aplikację, nie otwierając niczego.

To wystarcza na sporadyczne wybryki. Komputer, który muli przez cały czas, to inny problem, zwykle zbyt wiele rzeczy startujących z systemem albo aktualizacja, która nigdy się nie dokończyła, a ocena kondycji w Tendvane jest zrobiona po to, by wskazać, które z tych dwóch.